De la paternidad y otras efervescencias

Miércoles, 17 de mayo de 2006

17 de maio

Hoxe é Dia das Letras Galegas, 17 de maio. Dei esta tarde unha volta pola rede para ver que atopaba e para ler algunha crónica do personaxe ao que se homenaxea este ano, Manuel Lugrís Freire, a quen non coñecía e agora si. O que me entretén nesta data son os discursos dos políticos, sempre envoltos na bandeira. Gosto da bandeira galega, pero cando os políticos se visten dela, a franxa celeste quédalles coma unha banda ao estilo militar e semellan xenerales. O que fai militar nun partido...
Leo que Touriño fala do vindeiro estatuto galego —non imos nós ser menos— e da promoción que vai facer da lingua (o estatuto, digo, que o galego de Touriño non é precisamente como para promocionalo). Quintana di que o obxectivo da Xunta é a normalización lingüística. A RAG, que se debe recoñecer no estatuto o deber de aprender o galego. Copiamos e copiamos como fan os chineses. Dame a sensación de que Lugrís é máis ben o decorado do escenario no que se representa este sainete, e os políticos fanse a homenaxe a si mesmos. E no entanto, os lectores da Voz elixen «bolboreta» como a verba máis fermosa do idioma galego, con 126 (si, 126) votos, vinte máis que «morriña», de entre os 1900 votos emitidos. Pero o titular da Voz é: «Os galegos elixen “bolboreta” como a palabra máis fermosa». Nunca pensei que palabra do galego é a máis bonita, entre outras causas porque non as coñezo todas. E agora fago un esforzo por decidir, de entre as que coñezo e me veñen á cabeza, a que creo eu máis bonita. Non me sai. Non me decido. Gosto de todas. Eu decidiríame por «azul», que tamén é galega. ¡Pero «azul» é igual en castelán!, terei que pensar noutra. Non sei. Tal vez «merda».

Por: Duarte Manzalvos | Otras efervescencias | Comentarios (4) | Referencias (0)